Imago lacus

The picture above was taken by a dear friend, the American poet Debra Kang Dean (please do not use it without permission). I met Debra three years before, when I went to Walden to work with his late husband Brad, a great Thoreau scholar. Once we spent hours tracking this quotation: "Some men go fishing all their lives without ever realizing it's not fish they are after." We concluded that Thoreau never wrote it, but si non è vero...

Saturday, April 16, 2011

JAGI hadi plazara!

Aurreko asteburuan ikusi genuen Angel Erro, euskaratu ondoren Juan Antonio González Iglesias-en poema bat ahozkatzen. Gutxi gorabehera, hau da entzun genuena:

Ya.com-ek mega mugagabeak
eskaintzen dizkit, nire orrialde pertsonalerako
bakarrik. Dohainik. Baina mega hauetan
bada asaldatzen nauen zerbait.
Esamoldeak aitzineko tentazioaren usaina dakarkit.
Mega mugagabeak, zertarako?
Ziutate itzelek, desertuek,
unibertsitateek, munduko eta bere monarkietako
gobernuek, enpresek
eta are intelektualek ere
beharra izan dezakete,
baina nik, inoiz Horazio itzuli nuen honek, ez,
dakidalarik gauza orotarako mugak badaudela,
labirintoa eta lerroa ezberdinak direla,
neronen mugek espazioan eta denboran badutela
nik gogoko dudan izen sinplea: gorputza.

Ezbairik gabe,
gauzak duten muga berberak izan nahi ditut.

Lerro-amaierak jarri ditut nire erara, gehiegi pentsatu gabe, baina halere iruditzen zait bertsio honek jatorrizkoa gainditzen duela alde batean, "muga" eta "mega" hitzen arteko jokuan datzana. Eztabaida apur bat izan dugu gurean, eta Arantzak beste bertsio bat proposatu dit, honako hau:

Ya.com-ek mega mugagabeak eskaintzen dizkit,
nire orrialde pertsonalerako
bakarrik. Dohainik. Baina zerbait dago
badago asaldatzen nauen zerbait mega horietan.
Hizkera horren soinua aspaldiko tentazioena da.
Mega mugagabeak, zertarako?
Ziutate itzelek, basamortuek, 
unibertsitateek, munduko gobernuek
eta bere monarkiek, enpresek
baita
intelektualek ere
beharko dituzte,
baina ez nik, inoiz Horazio
itzuli nuen honek, badakit eta badaudela
mugak gauza guztientzat, desberdina dela
marra
laberintoan, espazioan eta denboran
ditudan mugek ere
gustuko izen bakun hau dutela: gorputza.
Azken finean
gauzen muga berberak nahi ditut izan.

Azken finean, hona hemen jatorrizkoa:

Ya.com me ofrece megas ilimitados
sólo para mi página
personal. Gratuitos. Pero hay algo
hay algo que me inquieta en esos megas.
Su lenguaje me suena a tentación antigua.
Megas ilimitados, ¿para qué?
Las ciudades inmensas, el desierto,
las universidades, los gobiernos del mundo
y de sus monarquías, las empresas
incluso
los intelectuales,
pueden necesitarlos,
pero no yo, que alguna vez traduje
a Horacio y sé que existen
límites para todas las cosas, que es distinta
la línea
del laberinto, que mis propios límites
en el espacio y en el tiempo tienen
un nombre simple que me gusta: cuerpo.

Definitivamente
quiero tener los mismos límites que las cosas.  

Juan Antonio González Iglesias
Del lado del amor (Visor, 2010).

2 comments:

  1. Itzulpenak bertsioak dira, argi dago.

    Baina, poema poema da?
    Edo prosa lerrotan desantolatuta?
    Poesia prosa ez bada, zergatik bai alderantziz?

    Idea poetikoan asmatzea inportanteena da, ez hori lortzeko bidea, ados.
    Baina non gelditzen da poesia irakurtzeko plazerra, non musika, kadentzia, estetika, lirismoa...?

    Kezkatzen nau honetaz gero eta zalantza gehiago izateak. Adinaren ajeak, ote...

    ReplyDelete
  2. Milesker, Kepa, kontu hauentzat adinik ez. Ulertzen dut zure kezka, baina poema hau poema dela uste dut, benetan. Ez du errimarik, jakina, ez da Agustín García Calvoren canción bat, baina erritmo ederra du. Musika eta kadentzia ez zaizkio falta, eta bertsolerro guztiak dira klasikoak: endekasilaboak, alejandrinoak, heptasilaboak, seigarren silabak azentu du beti,...

    Edukiaren aldetik, poemak mundu klasikorako bidaia batean sartzen gaitu, telefoniako iragarki batetik abiatuta. Musika eta bidaia... nik bederen ez diot gehiago eskatzen poema bati.

    Besarkada bat.

    ReplyDelete